p_pink☆ฉวี วี่ วี

เอาอีกแล้ว พอใกล้เปิดเทอมทีไร เรื่องวุ่นวายมักถามหาอีกแล้วสิน่า

ก่อนอื่น ต้องท้าวความหลังก่อนว่า กลุ่มเราเนี่ย มี 10 คน พวกเราไม่มีนิสัยเหมือนกันเลยซักนิด บางคนก็เหมือนแม่ชี บางคนก็รั่ว บางคนก็เนิร์ด บางคนก็เทพ(เด็กเทพ พวกเทวดา เรียนเก่งเกิ๊น) คือแบบว่าคนละขั้วสุดตีน แต่มันก็ยังมาคบกันได้ เพราะสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันนั่นคือ "ความบ้าอันไร้ขีดจำกัด" นั่นเอง

(และความบ้านี้เอง ที่ทำให้เราได้รู้ว่า แม่ชีก็บ้ารั่วเกินคนปกติได้เหมือนกัน)

และด้วยความเฮฮา อยู่กันเป็นกลุ่มก้อน (มิใช่ก้อนขี้แต่อย่างใด) ไปไหนก็ขนกันไปเป็นขบวน เลยทำให้พวกเราออกจะชื่นชอบความสนุกสนาน งานไหนว่ามันส์ กูก็จัดกันไป เพราะฉะนั้น เรื่องกิจกรรมทั้งหลายแหล่ของคณะ ของภาควิชา ของสาขา หรือของห้องเราเอง มักจะต้องมีพวกเราไปนั่งเสนอหน้าและเสร่ออยู่แทบจะทุกงานไป

แต่การที่พวกเราชอบเสนอหน้าตามงานสังคม เอ้ย งานต่าง ๆ มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเรา "เต็มใจ" ทำทุกงานนะ (กูก็ขี้เกียจเป็นเหมือนกันอ่ะ) ก็มีแบบที่ไม่เต็มใจทำ แต่ต้อง "จำใจทำอย่างเสียไม่ได้" เหมือนกัน

จากความบ้าและความที่ว่าอะไรก็ได้นั่นเอง ทำให้คำว่า "เด็กกิจกรรม" มันเลยต้องขึ้นมาแปะอยู่บนหน้าผากอย่างช่วยไม่ได้

อย่างที่หลายคนรู้กันดีว่าถ้าใกล้เปิดเทอมของมหา'ลัยทีไร ไอ้งานรับน้องอะไรนั่นมันก็จะต้องตามมาคอยหลอกหลอนทุกที แล้วปีนี้มันก็ตามมาหลอกหลอนพวกเราอีกแล้วครับทั่น!!!!!!!!!

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เนื่องจากว่าช่วงซัมเมอร์ เราไปคณะเกือบทุกวัน (ไปเรียนฮ่ะ) ก็เลยได้เจอเพื่อนกลุ่มกิจกรรมซึมเข้าเส้นเลือด (คือเขาเป็นพวกทำทุกกิจกรรมยิ่งกว่าเราซะอีก) ก็เลยได้คุยกันนิดหน่อย

เด็กกิจฯ - "...ตอนนี้มีใครอยู่หอบ้างอ่ะ ช่วงนี้ว่างกันมั้ย?"

เด็กเนิร์ด - (คิดในใจ แม่งงานเข้าอีกแน่เลยกู) "อือ...ก็ไม่มีใครอยู่หรอก มีแต่เรา น้อย เบลล์ แต่นั้นแหละ"

เด็กกิจฯ - "เหรอ คือเนี่ย วันเสาร์ว่างกันมั้ยอ่ะ เราจะให้มาช่วยกันซ้อนสันฯ (สันทนาการ) ให้น้องหน่อย"

เด็กเนิร์ด - "อืม ... ไม่รู้ดิ คิดว่าคงไม่มีใครว่างอ่ะ เพราะพวกไอ้ฝนมันไปทำงานกัน" (ตอแหลเข้าเส้นเลยนะมึง ได้ข่าวว่าวันที่มึงพูดเนี่ย มันเสร็จงานแล้ว ว่างแล้ว)

(หันไปมองหน้าน้อย ยิ้มนิดหน่อยพอมีเลศนัย ส่งสายตา อย่าเสือกหลุดพูดอะไรนะมึง ไม่งั้นมึงอ่ะแหละ จะงานเข้า ... อิอิ)

เด็กกิจฯ - "แล้วก่อนเปิดเทอมอ่ะ ว่างกันมั้ย จะให้มาช่วยเฟิร์สเต็ปหน่อย"

เด็กเนิร์ด - (เริ่มอารมณ์เสีย) "ทำไมเราต้องทำด้วยอ่ะ แล้วน้องล่ะ?"

เด็กกิจฯ - ก็น้องมันไม่ค่อยมีใครมาทำ เราก็เลยต้องช่วยอ่ะ เพราะมันเป็นงานแรก แต่ก็ช่วยแค่งานเดียวนั่นแหละ เราแค่ไปเป็นฐานให้น้องเฉยๆ"

เด็กเนิร์ด - (คิดในใจ ธุระกูมากเลยนะมึง) "ก็ไม่รู้ดิ เดี๋ยวลองถามพวกนั้นให้แล้วกันนะ"

และเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา เพื่อนยาโทรศัพท์มาถามว่า "มึง มึงรู้เรื่องที่เขาให้ปีสามไปประชุมเมื่อวันเสาร์ป่าววะ?"

อะฮั้น - "ไม่รู้อ่ะ ประชุมไรวะ?"

เพื่อนยา - "เรื่องรับน้องอ่ะ แล้ววันนั้นห้องเราก็มีไอ้นิคไปคนเดียว ไอ้รัตน์มันโทรมาด่ากูว่าทำไมพวกเราไม่ไป ทีแม่งยังไม่ไปเลย แล้วมาด่ากู ...บลาๆๆๆ..."

อะฮั้น - "กูไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยว่าประชุม เพราะกูรู้แค่ว่าวันเสาร์มีสันรวม แต่เหมือนว่าเขาเปลี่ยนไปเป็นวันพฤหัสแล้ว"

เพื่อนยา - "เออ กูก็ไม่รู้ แล้วแม่งก็โทรมาด่า แล้วคนอื่นอ่ะ แม่งก็พูดประมาณว่า สงสารนิคว่ะ ทำงานอยู่คนเดียว พวกแจ๊ปแม่งไม่เห็นมาทำงานเลย"

อะฮั้น - "โห น่าสงสารมากเลยเนอะแม่งอ่ะ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่ รับงานมาคนเดียว รับรู้อยู่คนเดียว แล้วไม่บอกคนอื่น น่าสงสารโคตรพ่อเลยอ่ะมึง"

เพื่อนยา - "เออ แล้วมันก็บอกว่าให้ไปประชุมใหม่วันพุธด้วย มึงจะไปมั้ย?"

อะฮั้น - (ด้วยความชอบเสนอหน้า) "เออ ไปดิ ไปรับรู้สถานการณ์ แต่ขอบอก งานนี้กูไม่ทำนะเว้ย"

เพื่อนยา - "เออ ไปก็ไป"

ก็เป็นอันว่าเพื่อนผองตกลงไปประชุม วีรยาเลยโทรไปจิกกัด บังคับแม่นางที่เหลือ แต่ประเด็นคือไม่ได้อยากจะไปประชุมหรอกนะ ก็แค่อยากออกจากบ้าน และไปเจอเพื่อนก็แค่นั้นเองอ่ะ เหอเหอ

เมื่อวานก็เลยเยื้องย่างไปถึงคณะประมาณ 10 โมงกว่าๆ มีคนมาแค่ไม่ถึง 20 นั่งเล่นเน็ตในห้องคอมไปแป๊บนึง ประธานอิงค์ก็มาตามบอกให้ไปซ้อมสันฯ

o_O

ทำกูอึ้งแดกไป 3 วินาที ... ไหนใครบอกว่าให้มาประชุมไงวะ? แล้วนี่บอกให้กูไปซ้อมสันฯ

แสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แต่พอออกไป ก็นั่งประชุมก่อน แม่งก็พูดเรื่องที่ฟังแล้วแบบ กูอยากจะอ้วกใส่หน้า เพื่อเป็นการสรรเสริญในความเป็นพี่ที่ดีของพวกมึงจริงๆ

เขาบอกว่า ที่ให้มาประชุมก็เพราะเรื่องรับน้อง อยากจะให้ไปช่วยน้องทำงานหน่อย เพราะน้องไม่ค่อยมาทำงานกัน เพราะน้องยังทำงานไม่เป็น เพราะน้องยังไม่รู้จักแบ่งงาน เพราะน้องไม่ยอมเข้าหาน้องภาคอื่น

พี่ที่ดีก็เลยกลัวว่างานจะล่ม พี่ที่ดีก็เลยอยากจะเข้าไปช่วยสอนงานน้อง พี่ที่ดีอยากจะเข้าไปช่วยน้องทำงาน พี่ที่ดีอยากจะทำงานให้น้อง เพื่อเป็นหลักให้กับน้องก่อนหนึ่งงาน แล้วงานหน้าก็จะปล่อยให้น้องทำเอง พี่ที่ดีอยากจะคอยเป็นแบ็คอัพให้น้อง เผื่อเวลาน้องแป้ก พี่ที่ดีจะเข้าไปช่วยเสริม

เอ้อ ... ฟังมันพูดแล้วแบบ เออ ดูดีว่ะเฮ้ย ดูเป็นพี่ที่ดี ดูเป็นคนดีจัง

แต่ถามหน่อยว่า แล้วตอนที่พวกเรา(และพวกมึง)ทำงานเมื่อปีที่แล้วอ่ะ เคยมีใครโผล่หัวมาเป็นแบ็คอัพให้บ้าง งานทุกอย่างทำกันเอง มีปัญหาก็แก้กันเอง เรียนรู้งานกันเอง ไม่เคยมีใครมาช่วย ทำไมเราถึงยังผ่านตรงนั้นมาได้?

เหตุผลที่พวกเราไม่อยากทำเนี่ย โอเค ส่วนหนึ่งมันอาจจะเป็นเพราะว่าขี้เกียจ แต่อีกเหตุผลนึงก็คือ "มันไม่ใช่หน้าที่" อ่ะ ... ก็เข้าใจนะกับเหตุผลของเขา เราเป็นพี่น้องกัน เราต้องช่วยเหลือกัน ... ช่วยน่ะ ช่วยได้ มีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาสิ อยากให้ช่วยอะไรก็บอก แต่ไม่ใช่ว่าเราจะไปทำให้เลย

อีกอย่างนะ เราก็ไม่เห็นว่าจะมีน้องคนไหนมาขอร้องให้ช่วยเลย (เพราะมันไม่มีใครมาสนใจจะทำอยู่แล้วไง เลยไม่มีใครมาขอให้ช่วย) แล้วทำไมเราจะต้องเสนอหน้าเข้าไปช่วยพวกมันให้เคยตัวด้วย เพราะถ้าเราทำงานนี้ รับรองได้ว่างานหน้า ก็ต้องมานั่งทำกันอีก

แล้วปี 3 น่ะ ไม่ใช่ว่านั่งเรียนกันชิลชิล เข้าก็ได้ ไม่เข้าก็ดี เรียนไปวันๆเหมือนที่ผ่านมาหรอกนะ มันหนักหนาสาหัสมากกว่านั้น (แค่เห็นตารางเรียน กูก็จะลมจับแล้ว)

แล้วถ้าปีนี้พวกเรายังทำอยู่ และถ้ากูจบไปเป็นบัณฑิตแล้ว กูมิต้องมานั่งตีกลอง ร้องเพลงให้พวกมันอีกหรือ?

ถึงจะปี 3 แต่กูก็แก่ และ เหนื่อย เป็นเหมือนกันนะมึง!!!!

เรื่องนี้จะจบยังไงไม่รู้ รู้แต่ว่าพวกเรา "ไม่ทำ" อ่ะค่ะ

มีคนถามว่าแล้ววันงานจะมามั้ย? มิสเตอร์น้อยสั่นหัว แล้วบอกว่า "คงมาไม่ได้ เพราะวันนั้นหุ้นจะตก ต้องรีบไปช้อนหุ้น" ... วีรยาบอกไปว่า "วันนั้นบ้านกูน้ำจะท่วม คงออกจากบ้านไม่ได้" ... ก็ขำขำกัน แบบพูดกันเองนะ ไม่ได้ตอบออกไปให้มันมีเรื่องหรอก หุหุ

เมื่อประชุมเสร็จ แยกย้ายไปกินข้าว แล้วตกลงกันว่าจะกลับมาซ้อมสันฯต่อ เมื่อกินข้าวเสร็จ (เขาตกลงกันนะ ไม่ใช่เราตกลง) แต่เราคิดว่าเราไม่ควรซ้อมให้เหนื่อยเปล่า เพราะวันจริง เราจะไม่ไป เราจะซ้อมไปทำไม?

แล้วอีกอย่างอ่ะนะ ถ้าน้องมันอยากจะทำงานนี้จริง มันควรจะสำนึกในความดีของรุ่นพี่ อุตส่าห์เสร่อไปทำงานให้มัน เมื่อวานกูยังไม่เห็นมีน้องคนไหนโผล่หัวมาเลยซักคน มีแต่อีพี่มาบ้าบออยู่ฝ่ายเดียว

ซึ่งกูก็ไม่บ้าจี้ทำอะไรให้เหนื่อยฟรีหรอกนะคับพี่น้อง

ตอนเราเดินไปห้องน้ำ นิคถามเพื่อนฝนว่า "ตกลงจะไปสยามกันใช่มั้ย?" (เรากับเพื่อนฝน ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยว่าจะโกทูไซแอ้ม) เพื่อนฝนตอบอย่างชัดเจนและฉะฉาน "ใช่"

จบเลย!!!!

แล้วเราก็ได้ไปลัลล้าที่สยามอย่างภาคภูมิใจ วะฮ่ะฮ่ะฮ่า

ลัลล้าลัลล้านะคับพี่น้องค๊าบบบบบ

ปี้เอสสุ. คาใขกับบางหัวข้อในการประชุม "อยากจะรวมอิงค์-แจ๊ป ให้เอางานของสาขามาจัดรวมกัน" ... ฝันไปเถอะมึง! ใครจะไปอยากทำงานร่วมกับมึงวะ!